Οξειδώθηκα μες την νοτιά των καιρών και των ανθρώπων, για να παραφράσω τον Ελύτη. Τα ξέφτια του, τα χρόνια του, ο ιδρώτας που έμεινε λεκές. Φθαρμένο κουφάρι που καρτερά το τελικό διαλυτήριο. Μέταλλο, ξύλο, σχοινί, καλώδιο θα γίνει, αυτό που ήταν κάποτε σκαρί. Αμφίβολο κι αν στην μνήμη μόνο μείνει.