Σάπισε εκεί παρατημένο, με το φουγάρο του γυρτό και άκαπνο για χρόνια τώρα. Του έπρεπε τέτοια να έχει τύχη; Χρέη; Αδιαφορία; Ρωτάς κι απάντηση καμιά, μόνο σαπίλα και σκουριά. Μόχθοι πολλοί γείρανε στο κορμί του και μικρόψαρα τα βυθισμένα αμπάρια του γεμίζουν, παρηγοριά στο τέλος της ζωής του.